Nie ma monochrome. Nie ma umierania. A właśnie, że będę szczęśliwa!

Powinnam teraz zerwać się na równe nogi i wprawiając pościel w zakłopotanie, wyrywając garść włosów z głowy i wibrujący krzyk z gardła wybiec w tę ulewę, bo pranie, bo rower, bo klucze w zamku, bo kot na drzewie. Dostałabym zapalenia płuc i umarła.

... Wyć mi się chce bardziej niż żyć. Chcę już znów być pierdoloną intelektualistką. Nie chce mi się czytać. Mogę tak wymieniać dna bez końca. Dbaj o paluszki, bo będziesz mi nimi wymuszać wymioty jak połknę za dużo ketonalu na jebany pulsujący w skroni, w nadgarstkach, w drgającej powiece ból pożal się boże istnienia.

dogorywanie

Trzeba spierdalać. Martwe punkty na całym ciele. Głowa martwa.